“Ik ben heel blij dat ik de sprong gewaagd heb!”

Wouter studeerde Technische Bestuurskunde aan de TU Delft en rondde deze zomer zijn master Filosofie af. Een baan binnen zijn eigen vakgebied zou een logische vervolgstap zijn. Bijvoorbeeld in de consultancy of de ethiek. Maar de zorg? Die bleef trekken. “Ik geloof niet dat je leert wat je wilt doen door te studeren”, vertelt Wouter. “Je kunt bedenken hoe iets is, je kunt erover lezen en films over kijken, maar het echt meemaken is zo anders.”

Interesse in de zorg heeft Wouter altijd al gehad. Hij komt uit een zorgfamilie. En tijdens zijn studie was hij vrijwilliger op een zorgboerderij. Voor zijn afstuderen deed hij in een ziekenhuis onderzoek naar de invloed van AI in de zorg. Toen merkte hij opnieuw hoe leuk en boeiend hij deze sector vindt. Ook vroeg hij zich af of een kantoorbaan wel bij hem zou passen. “Wil ik wel elke dag van negen tot vijf achter een bureau zitten? Ik voelde dat ik iets met mensen wilde doen.”

Wouter besloot ervoor te gaan en ging op zoek naar een plek in de zorg. Dat bleek nog best lastig zonder de juiste diploma’s. Maar, “bij Aafje werden ze heel enthousiast van mijn verhaal. En na het eerste gesprek was er gelijk een goede klik.” Samen zochten ze naar een manier waarop Wouter veilig en binnen de juiste kaders kon meedraaien op de revalidatieafdeling. Hij volgde een cursus en ging aan de slag als ADL-hulp.

Op de afdeling helpt Wouter revalidanten bijvoorbeeld bij het opstaan en de dagelijkse verzorging. Maar wat hij het meest waardevol vindt, is het persoonlijke contact met de revalidanten. “In mijn functie heb ik de tijd voor de mensen. Ik kan naast iemand op bed gaan zitten die het zwaar heeft. Ik kan die steun bieden, dat extra half uurtje zomaar even babbelen, of juist even huilen of een hand vasthouden. Ik heb daar tijd voor.”

Hij merkte al snel dat hij de juiste keuze heeft gemaakt. “Je kunt hier echt het verschil maken voor iemand en diegene echt vooruit helpen. Ik ga elke dag met zoveel voldoening naar huis.” Een moment dat hem bijblijft, is een gesprek met een revalidant die duidelijk overdonderd was door alles wat er op de afdeling gebeurde. Wouter zag dit, nam de tijd en gaf ruimte aan het verhaal. “Je kunt ‘gewoon je werk doen’ en weer gaan.  Maar je kunt daar ook als mens staan, die daadwerkelijk verbinding maakt.” Voor hem is dat de essentie van zijn werk.

In oktober zou Wouter zijn laatste werkdag zijn, maar die plannen zijn veranderd. “Ik ga straks eerst drie maanden op reis met mijn vriend, maar daarna wil ik graag terugkeren bij Aafje. Het lijkt me mooi om te onderzoeken hoe ik mijn achtergrond in Filosofie en Technische Bestuurskunde kan combineren met mijn ervaring in de zorg. Daar krijg ik gelukkig ook de ruimte voor.”

Zijn boodschap aan andere jongeren? Durf buiten de gebaande paden te kijken. “Als je voelt: ik zou dit heel graag willen proberen, doe het dan. Ga meelopen, schrijf een mailtje, bel mensen. Dan ontdek je of het iets voor je is.” Want, zegt Wouter: “Een studie is niet een richting waar je voor de rest van je leven aan vastzit. Het is een ontwikkelproces.”

Voor hem heeft die onverwachte afslag naar de zorg in ieder geval goed uitgepakt. “Ik ben heel blij dat ik de sprong gewaagd heb!”