"Mijn werk als casemanager"

Rond vormige achtergrond

Als casemanager dementie staat Yvonne naasten bij tijdens een van de heftigste periodes van hun leven. Ze begeleidt naasten met dementie vanaf het moment van diagnose tot aan een opname of overlijden. En niet alleen hen, maar ook hun omgeving. “In mijn werk probeer ik iedereen handvatten te geven om het ziekteproces zo goed mogelijk door te komen.”

Niet-pluisgevoel

Mensen komen op verschillende manieren bij Yvonne terecht: via een naaste, na een diagnose bij de neuroloog of geriater of via de wijkverpleging of huisarts. Hoe dan ook, hoe eerder ze in beeld komt hoe beter, merkt Yvonne. “Het liefst ben ik er al bij zodra er een ‘niet-pluisgevoel’ is. Dan zit je vroeg in het traject en kun je meer met mensen meelopen, een vertrouwensband opbouwen en zo veel mogelijk betekenen.”

Luisterend oor

Op de vraag waar ze iemand het vaakst mee helpt, is het antwoord verrassend simpel: “Eigenlijk is het vooral luisteren. Mensen zitten soms al best hoog in de overbelasting. Het feit dat je er bent en dat ze even hun verhaal kwijt kunnen, is dan al heel verlichtend. Maar ik help bijvoorbeeld ook bij het aanvragen van indicaties, geef psycho-educatie en bied informatie. En je kijkt: wat heeft iemand nodig? Dagbesteding, een maatje, huishoudelijke ondersteuning. Dat soort dingen. Dagbesteding is in dit geval ook erg fijn voor de mantelzorgers. Die hebben dan even een moment voor zichzelf.”

Aanpassen

Yvonne is ook veel in gesprek met naasten en legt hen alles uit over het ziekteverloop. “Als iemand dementie krijgt, verandert soms de persoonlijkheid en moet je anders reageren dan verwacht.” Zo raadt ze naasten bijvoorbeeld aan om iemand pas kort van tevoren te vertellen over een afspraak. “Als je al dagen weet dat je ‘iets’ moet doen, maar je vergeet elke keer wat dat is, levert dat alleen maar heel veel onrust op.”

“Ik heb eigenlijk een heel creatief beroep. Je moet je heel goed kunnen aanpassen.”

Constant verlies

De grootste uitdaging voor de omgeving is volgens Yvonne het constante verlies. “Als iemand overlijdt, is diegene in één klap weg. Met dementie is het anders. Er verdwijnt steeds een stukje van het leven dat je gewend was. Iemand zo zien veranderen, is heel erg wennen. Sommige mensen voelen zich hierin ook heel alleen, ook al zijn ze samen. Want als partner moet je opeens 24/7 aanstaan en voor twee personen beslissen. Ook hier probeer ik zo goed mogelijk bij te helpen.”

Opluchting

“Een veelvoorkomend misverstand in mijn werk? Dat mensen vaak denken: die komt mij uit huis halen. Dan moet ik straks naar een verzorgingshuis. Terwijl we als casemanagers juist altijd proberen om iemand zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Als ik eenmaal langs ben geweest en dat heb kunnen uitleggen, zijn mensen vaak opgelucht. Dan geven ze ook aan dat ze mijn hulp eigenlijk veel eerder hadden willen inschakelen.”

 

Elke situatie is anders

Yvonne haalt veel voldoening uit haar werk. “Ik vind het mooi dat ik mensen kan helpen. Je bent echt een soort steunpilaar. Dat ik er ben, wordt heel erg gewaardeerd.” Ook de afwisseling is belangrijk. “Elke situatie vraagt om een andere aanpak. Want iedereen is anders qua persoonlijkheid. Bij sommigen moet je wat voorzichtiger zijn, bij anderen juist heel direct. En je moet toch steeds weer een klik zien te krijgen. Dat maakt het soms lastig, maar vooral ook heel leuk.”

Nieuwe uitdaging

Over verschillende aanpakken gesproken: begin dit jaar rondde Yvonne samen met een collega de opleiding tot casemanager voor jonge mensen met dementie af. “Dit is een specialisatie die vaak vraagt om een andere aanpak. De ziekte uit zich bij hen anders en de gevolgen voor bijvoorbeeld werk en gezin zijn ingrijpender. Ik zie het als een mooie nieuwe uitdaging om daarmee aan de slag te gaan.”

}